*** GÜZ AKŞAMLARI ***


Kırgız steplerinde taylar kişner
Çocuklar üşür dağların bakışlarından
Körsün dediysen
Görüyorum dişlerinin güzelliğini
Tüm görkemiyle süslüyor gazeller
Eylülde toprağın doğal resmini
Ürpertir tenimizi ayaz geceler
Endişelerimiz artar
Üşür güz güneşinde ellerimiz
Hazan bir ömrün finali gibi.

Dallarda sallanır son meyveler
Mecalsiz yapraklar yerlerde
Kuşlar çoktan göçmüşler
Gazellerde hazan yangınları
Son dansa hazırlanmış nilüferler.

Korkularıma cevap vermiyor umutlar
Bakışlarımızı çeker yankısız ufuklar
Aşkı biz yeterince hissetmeden büyüdük
Eğdirdiğin başların gölgesine düştük
Panjurları sımsıkı kapalı odalarda
Biz duvarlara bakarak üşüdük.

Güz akşamları
Gamlı dağlara yaslanınca
Taşardı ırmakların yataklarından düşlerim
Deli dolu bir söylemdi beni ele veren sözlerim
Herkes beni sen sanıyordu konuşunca
Hâlbuki sözlerim hiç kimseyi korumaz
Korumaz zalimlerin ruhunu
Isıtmaz yeryüzünü cılız nefesim
Ancak sana yaklaştıkça büyüyor
Güneşe âşık hislerim.

Kısalan gölgeler
Yorgun saatler
Kucaklar ölgün zamanlarda ruhumuzu
Tınazım aşktır benim
Savrulur harmanımda sevdamın duyguları
Hazanda seninle dolar gözlerim
Varlığına âşık güz akşamları.


AKÇAY -EYLÜL -2009

İbrahim Yılmaz